“ονειρο απογευματινο…”

Ανοιξη…Ισως η εποχη των αλλαγων,ισως η εποχη της ληθης,των επαναπροσδιορισμων…Καπως ετσι λενε την απουσια της αγαπης οι ανθρωποι….Επαναπροσδιοριζουν τα δεδομενα τους,οριοθετουν την πορεια τους και με μια ορμη νεανικη,επικαιρη την εποχη της ανθοφοριας της καρδιας,αναζητουν και παλι τα λαθη,αγωνιουν να διευθετησουν τις εκκρεμοτητες τους….Και ετσι ξαφνικα,διαπιστωνουν πως οι πληγες τους ειναι ακομα εκει,με το αιμα φρεσκο σαν να μην ιατρευθηκαν ποτε….και τοτε το ονειρο πως ολα ειναι ανοιξιατικα,προσκρουει στο φως ενος ηλιου που δυει και τοτε ξερεις πως η πιο δυσκολη εποχη ειναι τοτε που η καρδια γελιεται και νομιζει πως ξεχασε…Και παρακαλας καποιον να σε παρει απο εδω…..σε ικετευω,παρε με…ballon.jpg

“βροχερος καιρος..”

“Εξω καιρος βροχερος,λεω να βγω ναμην βγω….”.Ενας στιχος παντα επικαιρος τις μερες που ο ουρανος μας ειναι θλιμμενος….Ενας στιχος,ενα συναισθημα,μια αφορμη για χιλιαδες σκεψεις,ευκαιρια να ανοιξουν πληγες που νομιζεις πως εχουν κλεισει μα παντα ειναι εκει για να σου θυμιζουν λαθη,υποσχεσεις που δεν τηρησες,ανθρωπους που δεν μπηκες στον κοπο να αγαπησεις…Και η βροχη,ετσι οπως πεφτει στο τζαμι του παραθυρου,στην πλαστικη τεντα,αφηνει σημαδια,ηχους που νομιζεις πως σε χαραζουν,σου μιλουν σαν τις ερινυες,τις ξακουστες νυμφες των δασων που στις δυσκολες στιγμες παντα εβρισκαν τροπο να επιτεινουν τον ανθρωπινο πονο…Η βροχη,θαρρεις πως φρεσκαρει τη μνημη,δροσιζει το μυαλο και αφηνει τις αναμνησεις να φανουν σαν τα μικρα εντομα που κατακλυζουν το νωπο χωμα αμεσως μετα τη βροχη.Η βροχη….Η βροχη προσταευει τις ψυχες,ανακατωνεται με τα δακρυα και δεν αφηνει τους ανθρωπους να χαρουν με τη θλιψη σου…..Ενας καταρρακτης,προστατης του εαυτου μας…Την αγαπαω τη βροχη και ασ μου φερνει παντα στο μυαλο σκεψεις μελαγχολικες….Αλλωστε οι τελευταιες ειναι παντα εκει,κουρνιαζουν μεσα σου και θρεφονται,δεν σβηνουν,μοναχα θεριευουν και ζητουν απαντησεις,αδεκαστος κριτης ενος παλιου εαυτου μας…Και ομως την αγαπαω τη βροχη γιατι το προσωπο της εχει την ιδια δροσια και ωρες ωρες μια μελαγχολια,σχεδον ποιητικη,ενα συναισθημα δυνατο σαν καταιγιδα….Την αγαπαω τη βροχη,γιατι εχω βρει το ουρανιο τοξο μου….Την αγαπαω σαν το πιο φανταχτερο χρωμα…..Παντα νερομπογια….

“σαν ενα λαμπερο ονειρο…”

Ηδη περασαν 15 σχεδον ολοκληρες μερες.Ο χρονος,οπως ειναι φυσικο τρεχει με το δικο του ρυθμο,εκεινο το γρηγορο μονοτονο βημα που συναντας μοναχα στους σκεπτικους ανθρωπους….Καμια φορα,νομιζω πως ο χρονος ειναι ενας διαβατης που κινειται παντα παραλληλα με μενα,αλλοτε προπορευεται,μα ποτε δεν εχω την ευκαιρια να τον ξεπερασω,να προλαβω τα σημαδια που αφηνει,να τον κερδισω.Αδυναμος να τον ελεγχξω,ανισχυρος μπροστα στη δυναμη του,παραμενω στην απεναντι ακρη του δρομου,ελπιζοντας πως η ληθη,η καλυτερη φιλη του ,δεν θα μου χαμογελασει,δεν θα με κοιταξει μεσα στα ματια περνοντας μου οποια αναμνηση με θρεφει.Με τρομαζει η αοριστια του χρονου φιλε μου.Με τρομαζει,καθως μου παιρνει ονειρα,φιλους,σχεσεις που φανταζαν διαχρονικες,μα αποδειχτηκαν φρουδες,αδυναμες να αντισταθουν στα σημαδια του.Εχεις παρατηρησει,σε ρωταω φιλε μου πως τρωει το βραχο το κυμμα?Να,καπως ετσι με σημαδευουν τα λεπτα που φευγουν,οι μερες που περασαν χωρις να διεκδικησω το αυτονοητο.Με φοβιζουν οι μερες που ερχονται,μια και εκεινες γρηγορα θα προστεθουν στο σωρο απο στιγμες στη χωματερη του μυαλου  μου….Εσυ,ναι σε σενα μιλαω,που διαβαζεις δηθεν συνεπαρμενος τις σκεψεις καποιου,μοιαζεις με το χρονο.Ερχεσαι,με γεμιζεις ελπιδες,δημιουργεις ευκαιριες και μετα χανεσαι…Δεν με φοβιζε παντα ο χρονος….Καμια φορα δειχνει φιλικος εξαλλου,διασκεδαζοντας με μενα,χαριζοντας μου ελπιδες,δοκιμαζοντας ην ανειπωτη ματαιοδοξια μου.Συλλεκτης στιγμων,αυτο θα ηθελα να ειμαι.Μα εκεινες γλιστρανε μεσα απο το νου μου,φευγουν,ταξιδευουν μακρια μου και σε λιγο καιρο φανταζουν σαν ονειρο,σαν ενα αποκτημα ανεκτιμητο που χαθηκε,πριν ακομα προλαβω να το θυμηθω…Ετσι και εσυ…Ηρθες σαν ονειρο,εφυγες με τον ιδιο τροπο.Οπως ακριβως σβηνουν τα ονειρα μολις χαραξει και απαλλαγεις απο τα θελγητρα του τοσο πειστικου Μορφεα.Σε κοιτω καθως απομακρυνεσαι και αναρωτιεμαι αν ησουν αληθινη.Αν σε εζησα στα αληθεια η σε αγαπησα τοσο δυνατα,ξεχνωντας πως εισαι ενα ονειρο….Μια στιγμη ολα οσα εζησα μαζι σου…Ενας ολοκληρος χρονος,οχι με τη συμβατικη εννοια αλλα με μια διασταση δικη μου,σχεδον μουσικη….Αλλωστε στον κοσμο των ρυθμων και των πεντε γραμμων ο χρονος ειναι ενας κυκλος,”ολοκληρο”,το αποκαλουν.Ετσι λοιπον την εζησα φιλε μου αναγνωστη,σαν ενα ολοκληρο ρυθμικο χρονο…Μα πες μου,υπηρχε στα αληθεια η ηταν αλλο ενα τερτιπι του χρονου…..Στα αληθεια δεν γνωριζω….Μα,να ξεγελασα το χρονο τον αλητη και θα στο πω με παρρησια!Την αγαπω ακομα,σαν τη ζωη,σαν κατι ανεκτιμητο που ξερω πως υπαρχει.Μακαρι να σταματουσε ο χρονος το βαδισμα του ετσι για να την δω καθως περπαταει διπλα του,απομακρυνεται και χερι χερι με τη ληθη χορευει πανω σε οτι εσωσα απο τη φωτια.Ακομα καιει μεσα μου,αφηνοντας πισω της ενα κενο,ναι ενα κενο ομοιο με αυτο της μνημης μου….Μα νομιζω πως ο χρονος καμια φορα παγωνει…Σταματα το βαδισμα του,με συμπαθει και μου επιτρεπει να κοιταξω για λιγο το προσωπο της.Θαυμαζω την ομορφια της και τρεχω οσο πιο γρηγορα μπορω,ακολουθωντας παντα τα χναρια του καιρου που περναει….Ενας λαβυρινθος θαρρεις…Μα δεν με νοιαζει πια να βρω την εξοδο….Θυμασαι τι εχουμε πει……?Το ταξιδι μετρα,ο προορισμος ειναι απλα το τελος…

“της θλιψης το χαμογελο…”

Λενε πως χορευοντας τρομαζεις τους δαιμονες που κρυβεις μεσα σου….Τους διωχνει η μουσικη,τους τρομαζουν τα ηχηρα βηματα στα σανιδια του πατωματος,δεν αντεχουν την ενταση του κορμιου….Μερικες φορες,ο χορος με εντυπωσιαζει….Ισως γιατι μπορει να περιγραψει τη θλιψη μου καλυτερα απο τις λεξεις….Θα χορευα μονο αν πονουσα,ποτε για χαρα…..Σου χρωσταω ενα χορο,θυμασαι?….

“η μπαλαντα του τζονι σοσα…”

Η “Μπαλαντα του Τζονι Σοσα”,ειναι ο τιτλος ενος βιβλιου,καποιου ουρουγουανου συγγραφεα,που σιγουρα θα επρεπε να θυμαμαι το ονομα του….Γνωριστηκαμε σε ενα υπαιθριο παζαρι βιβλιου στην Αθηνα,δυο μερες πριν.Αμεσως,με εντυπωσιασε ο τιτλος του βιβλιου και το γεγονος οτι ολοι το σνομπαραν επιδεικτικα μια και δεν εφερε καποιο ονομα φτασμενου συγγραφεα με διακρισεις και υποψηφιοτητες για Νομπελ και αλλες περγαμηνες….Με αλλα λογια ειχα ηδη αποκτησει εναν πολυ καλο λογο για να το προτιμησω…Αλλωστε στο περιθωριο φιλε μου,βρισκεις οχι μοναχα τα σκουπιδια της κοινωνιας,οπως λενε οι επαιοντες αλλα και ξεχωριστους ρακοσυλλεκτες ψυχων,που δεν αδιαφορουν,δεν κομπαζουν για τον τελειο εαυτο τους και τις ακαταμαχητες εμπειριες τους.Ετσι λοιπον,χωρις δευτερη σκεψη επελεξα ο δημιουργημα αυτου του αγνωστου μεχρι τοτε συγγραφεα και εφυγα γρηγορα απο το χωρο της εκθεσης για να το ξεφυλισσω και να διαβασω για το νεο φιλο μου,που τοσο αναπαντεχα,χωρις υπερβολικες δηλωσεις και αστραφτερα χαμογελα,ειχε εκθεσει τον εαυτο του μπρος στα ματια μου…Μια συντομη περιληψη,ηταν αρκετη για να καταλαβω οτι το βιβλιο αυτο μιλουσε στην ψυχη μου…Με διαθεση λοιπον περιθωριακη αρχισα να το διαβαζω αχορταγα,σαν τα μικρα παιδια που στη θεα ενος νεου παιχνιδιου ξεχνουν χαμογελουν αστραφτερα και βυθιζονται στα μυστικα του αδιαφορωντας για τους ενηλικες και τις  αγχωτικες τους συμπεριφορες.Ο Τζονι Σοσα,ενας νεγρος τζαζιστας της κατοχικης Ουρουγουαης,ζει,μεσα απο τα βαρια μπλουζ της εποχης του,γρατζουναει απληστα την καλοκουρδισμενη κιθαρα του και αγαπαει με παθος την ευτραφη και αθεραπευτα ροματικη ξανθια του Λουσι.Παρακολουθει καθε μερα απο το μικρο μπαλκονι του χαμοσπιτου του τις στρατηγικες κινησεις των δυναμεων ασφαλειας και ονειρευεται ακομα,σαν παιδι που εχει ολο τον κοσμο μπροστα του μια ζωη πυροτεχνημα,μα επιτυχιες,πολυ κιθαρα και παντα την καλη του Λουσι…Μοιαζει ελευθερος φιλε μου,και ειναι…Οπως ελευθερη ειναι και η μουσικη,ο ηχος της κιθαρας,οι στιχοι των μπλουζ..Καποιος ειπε,δεν θυμαμαι ποιος,πως τη ζωη πρπει να τη ζεις σαν νεγρος και να την ονειρευεσαι σαν λευκος.Αλλη μια ιδιομορφη σκεψη,απο αυτες που σε εντυπωσιαζουν,σου μιλανε στην ψυχη σου και εξηγουν τα συναισθηματα που χτυπιουνται μεσα σου…Ξερεις,θα ηθελε πολυ να μπορουσα να σκεφτομαι σαν νεγρος,να ζω νωχελικα,να τρεφομαι με τη μουσικη και να αρκουμαι στην ομορφια μια Rock devil κιθαρας με σκληρες χορδες και αστραφτερα ταστα…Ελπιζω μωρο μου να θυμασαι τι ειναι τα ταστα!Ο Τζονι Σοσα ειναι γεματος ιδανικα,πιστος σε ολα οσα εχει αγαπησει,θυμωμενος με το συστημα τοης μικρης του κωμοπολης και απολυτα γοητευμενος και συνεπαρμενος απο τη μαγεια των παλιων,βαριων,σχεδον ακαταλαβιστικων μπλουζ….Τελικα,αν ψαξει κανεις μεσα του θα ανακαλυψει τον Τζονι,να καπνιζει αφιλτρα τσιγαρα καθισμενος κατω απο την περγκολα του ετοιμοροοπου σπιτιου του και να τραγουδαει χτυπωντας ατσαλα την κιθαρα του…Δεν μιλαει,μοναχα τραγουδαει και ονειρευεται την ελευθερια της ψυχης του,μια και οποιος εμπιστευτει την μουσικη της καρδιας του,αρκειται σε σκεψεις και ονειρα που γεννιουνται και πεθαινουν στον ιδιο ρυθμο που φευγουν οι μερες μας…Μοναχα που καθε δειλινο ειναι πιο δυνατες….Ζησε ελευθερος λοιπον…..και μην δινεις σημασια σε μενα,μοναχα σε ανθρωπους σαν τον Τζονι Σοσα….

Αφιρωμενο στον Μαριο Ντελγκαδο Απαραιν…….Τον μονο ανθρωπο που μιλησε στην ψυχη μου χωρις φαμφαρες και φλυναφηματα….Η φωτο ειναι απο το λιμανι Πουντα ντελ εστε,καπου στην ουρουγουαη…..

 

“τελος η παρασταση και μονος με τις λεξεις συνεχιζω…”

της αρεσει η ανοιξη..Δεν της το ειπα ποτε,δεν με νοιαζει αν θα διαβασει ποτε ξανα αυτην τη σελιδα,ειλικρινα πια…..Ομως,η σελιδα θα εχει το χρωμα της ψυχης μου απο σημερα….Και οταν ερθει η ανοιξη θα αποκτησει το χρωμα που της αρμοζει….Μου εχει πει οτι της αρεσει η Ανοιξη…Ευχομαι να ερθει γρηγορα,για κεινη…..Οσο για τις λεξεις,παντα θα αφορουν το αστερι της,και θα σταζουν αστεροσκονη παντα….Μπλε ελεκτρικ σκονη,με λιγο απο λαδι….Σαν σπανιο κεχριμπαρι…..Μονο που μερικες πολυτιμες πετρες δεν μπορεις να τις εχεις ποτε φιλε μου…Ποτε….

Αφιερωμενο στην καινουρια μου φιλη…..

“…….”

Και να πως ειναι να σε πλησιαζω αστερακι μου….Μια λαμψη μαγικη,σαν την καλοκαιρινη αυγη……..Σε αγαπαω…..Στεκομαι και σε κοιταω και ας εισαι φωτια…..

“σε βλεπω….”

……εισαι το πιο λαμπερο, να το ξερεις………

“προσωπικα συμπερασματα…”

με νοιάζει καθόλου ο πόνος στο σώμα…

..έχω κουραστεί να πονάω στο σώμα..

..κουράστηκαν ακόμα κι οι άλλοι που με πονάνε..

(ρωτούν με αγωνία και εισπράττουν απάθεια)

..είμαι άντρας δε κλαίω..

..τα μάτια όμως τρέχουν ποτάμι χωρίς να έχουν έκφραση..

..χωρίς να έχουν χρώμα..

..δυο μάτια λιβάδι..

..λευκά..

..έτσι τα νοιώθω..
———————–

..χαμόγελο..

..άγνωστη έκφραση εδώ και χρόνια..

..το ζω και γουστάρω..

..χαιδευεις με το γελιο σου το μυαλό μου κάθε νύχτα..

..αυτό κάνει τη διαφορά..

..δε σ’ έχω..

..συγνώμη..

..δε φταίω..

..έρχομαι μόνο στα όνειρα σου..

..κι εσύ γουστάρεις..

..σε νοιώθω..

..κάτι μου λείπει..

..μια αγκαλιά στο όνειρο..

..το κεφάλι σου στο στήθος μου..

..σε γουστάρω και το φωνάζω..

Προσωπικα συμπερασματα?…..Μα κανενα!Αλλη μια νυχτα γεματη απορροιες…Καλα που υπαρχει και αυτο το καταφυγιο φιλε μου Αποστολε.Ξερεις,τα αγριμια οταν χτυπανε γυριζουν στο κατφυγιο τους και οταν κλεισουν τις πληγες τους ειναι πιο σοφα,καθως ξερουν τον πονο….Η καταρα των ανθρωπων ειναι οτι επιστρεφουν πισω,μια και οτι τους πονα ειναι αυτο που αγαπανε περισσοτερο στη ζωη τους…Απο εδω και περα,θα κοιτω στο πουθενα,μια και οποια εικονα δεν σε περιεχει ειναι ασημαντη…Μα και εκεινη που σε περιεχει σε εχει θολη…Θολη απο τη βροχη της ψυχης…..Και παλι εισαι τοσο ομορφη!

οσο για τη φωτογραφια,δεν ξερω αν μεσα στα χερια μου αυτο που σταζει ειναι αιμα η ο χυμος που κρυβουν τα χειλη σου….

Υ.Γ:Ξερω πως ολα αυτα που διαβαζεις σε κανουν να αισθανεσαι ασχημα η ακομα τα θεωρεις αστεια.Ομως,ο Αποστολος σου κρυβεται πισω απο ολα αυτα.Μπορεις να αδιαφορησεις και να γελασεις,ομως εγω γραφω για σενα και θα το συνεχισω γιατι το αξιζεις…Αξιζεις πολλα….Σε αγαπαω πολυ…Καλη διασκεδαση λοιπον….Μερικες φορες σε φοβαμαι…Το χερι μου να ξερεις παντα θα ειναι απλωμενο προς εσενα…Συγνωμη που δεν ειμαι πολυ ορθολογιστης,ομως για μενα ο ρομαντισμος ειναι το ιδιο με τη μελαγχολια…Και τελικα,το μονο ασφαλες χρωμα ειναι το γκρι…Ενδιαμεσο,λυπηρο αλλα ευκολα “σπαει” με αποχρωσεις…Δεν ξερω τι καταλαβαινεις απο ολα αυτα,τι νιωθεις απο ολα αυτα….Ομως εγω γραφω για την αγαπη που σου εχω…Ψιλα γραμματα….

“γυαλινος τοιχος….”

Καλο μηνα…..Το πρωτο κειμενο του νεου μηνα υποτιθεται οτι θα επρεπε να ειναι αισιοδοξο,χαρουμενο,γεματο ελπιδα…..Ομως,η βροχη μαζι με τη φωτια που με καει εχει φτιαξει ενα γυαλινο τοιχος μπροστα  της.Και ισως εκεινη να προστατευεται,να φυλαει τον εαυτο της απο κατι που ισως και εκεινη να την καει….Δοκιμαζω να σπασω το γυαλι και εχω τραυματιστει…δεν εχω κοπει,οχι….Οχι αιμα για εκεινη,δεν της παει το κοκκινο….Μια μικρη αμυχη προς το παρον,μα εχει ολα τα ιατρικα εκεινη….Να ξερεις,ακομα και αν κοπω,θα προσπαθησω να ραγισω το γυαλι μηπως και καταφερω να μυρισω το αρωμα σου,να διακρινω το χαμογελο σου,χαμογελο μοναχα για μενα…..Οταν βρεχει μπορεις να κλαψεις αφοβα…Οι σταγονες της βροχης μπερδευονται με τα δακρυα και ετσι κανεις δεν βλεπει πισω απο την ψυχη σου…..φιλια,εκ του ασφαλους…Οχι στον καθενα σας,μα μονο σε εκεινη….Να ξερες ποσο ομορφη εισαι οταν σου φυσαει ο αερας τα μαλλια σου…..