“δοκιμασε να βουτηξεις στο κενο σου…”

Τι λογια να βρω να πω για το κενο μου?….το κενο το δικο σου?…μοναχα,να,βρες το θαρρος που αναζητας εδω και 26 χρονια και δοκιμασε να βρεις που τελειωνει ο εαυτος σου…ο δικος μου τελειωνει και ξαναγεννιεται στο χαμογελο της.

“φευγει και ποναει…”

Καθε αρχη φιλε αναγνωστη εχει και ενα τελος.Αλλες φορες το τελος αργει,σκιαζεται απο χαρες,αναμνησεις,εμπειριες,στιγμες ολο φως που γεμιζει πολυχρωμες σκιες την αδεια σου ζωη.Αλλες φορες,φιλε,το τελος ερχεται μαζι με την αρχη,σε παγωνει,σε προλαβαινει,σκοτωνει το παρον σου και πληγωνει τον αδυναμο σου εαυτο.Το τελος ειναι μια αρχη λενε οι σοφοι αυτου του κοσμου.Μα,ποιος απο ολους αυτους δεν προσμενει μια αρχη,και ποσες φορες δεν τρεμει σαν το φως του κεριου μπροστα στο τελος που του χαμογελα συνομωτικα πισω απο τις στιγμες που περνουν και χανονται.Σε αγαπαω και ας πονας σαν τελος που βιαστηκε να ερθει.Ισως να νυχτωσε,αλλιως τοση μελαγχολια δεν δικαιολογειται…Μονο η νυχτα ξερει απο πονο και τα παιδια της.

“χωρις λογια…”

Συγνωμη…μοναχα συγνωμη για οσες φορες την απογοητευσα.και εκεινη μα και τη ζωη μου.ιΙσως να μιλαω,ισως να γραφω για το ιδιο πραγμα……..