….μαζί σου…

‘Μαζί σου δεν έχει πια χρόνο η σκέψη. Δεν έχει πια τόπο η αίσθηση…’ είπες και μου χάρισες αυτό το λευκό σατέν σεντόνι. Για να με τυλίγει όπως το χάδι της ψυχής σου. Απαλά. Να με ηλεκτρίζει όπως το κάθε άγγιγμα σου. Ηδονικά. Γδύθηκα, το πήρα και ρίχνοντας το πάνω μου, σε μύρισα. Με τα χέρια μου τότε σε τύλιξα και σου ψιθύρισα ‘Έλα. Σκύψε. Φίλησε με. Περίμενα από πάντα…’. Και ήρθες. Δεν έσκυψες όμως. Στα μάτια με κοίταξες. Στα μαλλιά με άγγιξες. Και μου έδωσες πρώτα την ανάσα σου να στην φυλάξω. Θησαυρό. Ένα τόσο δα μικρό θησαυρό αλλά και τον πιο πολύτιμο. Γιατί ήταν σαν να μου έδωσες την ζωή σου. Με φίλησες χωρίς ανάσα τότε και εγώ άφησα το κορμί μου στα χέρια σου, να το κάνεις ό,τι θες. Απόλυτη, άνευ όρων παράδοση. Όπως στην αγάπη ταιριάζει. Κορμιά μ’ ένα δέρμα να καίει. Με φλόγες στα μάτια να θέλουν να τυλίξουν και να κάψουν. Να γίνουν ένα. Και έτσι στο άγγιγμα του αέρα βρεθήκαμε γυμνοί. Από τότε, κορμιά δεμένα πια…

‘Κι αν κάποτε το οξυγόνο του αέρα απ’ τις ανάσες μας σωθεί, μην σε νοιάξει αγάπη μου, άλλωστε εμείς θα έχουμε ήδη καεί…’