…πώς….

Μακριά σου πώς ν’αντέξω, πόσο θα’θελα να ήμουνα εκεί…

Δυό φτερά μού κόλλησες στην πλάτη, δυό απαλές, τεράστιες λευκές φτερούγες.. Κι όμως, παραμένω κολλημένος στη γη.. Το μόνο που θέλω είναι να πετάξω κοντά σου.. Όχι να οδηγήσω τα χιλιόμετρα. Να τα πετάξω. Να μπορέσω να σ’αγκαλιάσω με τις φτερούγες μου, να απομείνω να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου καθώς ακούμε τη βροχή να πέφτει και να κοιτάζουμε τα φώτα της πόλης, από ψηλά. Η πόλη δική μας κι εμείς οι μόνοι παρατηρητές της. Η βροχή δική μας κι εμείς οι μόνοι διψασμένοι για εκείνη.

Μπορώ να αναπνεύσω και πάλι κανονικά μόνο όταν χαθώ στα λαδί νερά σου… μόνο τότε.

Σχεδίασέ μου το κάστρο που σού ζήτησα. Να είναι μόνο δικό μου. Να το λένε έρωτα. Να βλέπει θάλασσα. Να είναι φωτισμένο τη νύχτα. Να καταπιεί όσα περισσότερα αστέρια γίνεται. Κι εσύ, φεγγάρι μου, να είσαι το λαμπερότερο στολίδι.. πότε ολόγιομο, πότε μισό, μα πάντα φεγγάρι. Το δικό μου φεγγάρι.σε αγαπώ…..στο είπα?….

Με τίποτα δεν σταματά στην κατηφόρα η καρδιά.