….η πιο αγαπημένη αναμνησή μου….εσύ…

….πέρα από σένα αγαπάω την ανάμνησή σου….σε αγαπάω μωρό μου….ο απόστολός σου

…..η θύμησή σου μωρό μου….

Μ’ έκλεισε σ’ ένα αμπάρι η μνήμη
πιάνω απ’ τα χέρια τις εικόνες και τα χρόνια μου
μοιάζουν μ’ εκείνα τα παιδιά
που παίζουνε πόλεμο φτιάχνοντας όπλα από ξύλο.

Τα χέρια μου
άρχισαν να σκαλίζουν στην σκόνη των επίπλων
ονόματα πλοίων και προορισμών
το όνομά σου σε παραλλαγές διάφορες.

Που ξεμείναμε δεν κατάλαβα
και τώρα μας γυρεύω σ’ αναμνήσεις…

Το παραπάνω είναι εμπνευσμένο από το ποίημα της κ. Κατερίνας Καριζώνη

«Tα μοχθηρά βαπόρια»

….κόκκινη , βροχερή καρδιά…δική σου…

μια καρδιά , που στάζει αγάπη, σαν τις στάλες της βροχής που τρέχουν εμπρός στα μάτια μου….όχι…μέσα από τα μάτια μου…βροχή από χαρά και κλείνω τα μάτια να σε ζήσω…σε αγαπάω…..ο δικός σου , ανοιξιάτικος απόστολος….ναι, έτσι είναι η αγάπη μου για σένα….ανοιξιάτικη….ανθίζει σε κάθε σου ματιά….

….μαζί σου…

‘Μαζί σου δεν έχει πια χρόνο η σκέψη. Δεν έχει πια τόπο η αίσθηση…’ είπες και μου χάρισες αυτό το λευκό σατέν σεντόνι. Για να με τυλίγει όπως το χάδι της ψυχής σου. Απαλά. Να με ηλεκτρίζει όπως το κάθε άγγιγμα σου. Ηδονικά. Γδύθηκα, το πήρα και ρίχνοντας το πάνω μου, σε μύρισα. Με τα χέρια μου τότε σε τύλιξα και σου ψιθύρισα ‘Έλα. Σκύψε. Φίλησε με. Περίμενα από πάντα…’. Και ήρθες. Δεν έσκυψες όμως. Στα μάτια με κοίταξες. Στα μαλλιά με άγγιξες. Και μου έδωσες πρώτα την ανάσα σου να στην φυλάξω. Θησαυρό. Ένα τόσο δα μικρό θησαυρό αλλά και τον πιο πολύτιμο. Γιατί ήταν σαν να μου έδωσες την ζωή σου. Με φίλησες χωρίς ανάσα τότε και εγώ άφησα το κορμί μου στα χέρια σου, να το κάνεις ό,τι θες. Απόλυτη, άνευ όρων παράδοση. Όπως στην αγάπη ταιριάζει. Κορμιά μ’ ένα δέρμα να καίει. Με φλόγες στα μάτια να θέλουν να τυλίξουν και να κάψουν. Να γίνουν ένα. Και έτσι στο άγγιγμα του αέρα βρεθήκαμε γυμνοί. Από τότε, κορμιά δεμένα πια…

‘Κι αν κάποτε το οξυγόνο του αέρα απ’ τις ανάσες μας σωθεί, μην σε νοιάξει αγάπη μου, άλλωστε εμείς θα έχουμε ήδη καεί…’

….βλέπω στο φεγγάρι το όνομά σου…

Κοίτα, ένα φεγγάρι  που και απόψε γράφει το όνομά σου….Κοίτα, κάτι στιγμές που φωνάζουν το όνομά σου….κοίτα πόσο σε αγαπάω….ο απόστολός σου

…δεν θα με χασεις ποτε….

Όσο και αν σκεφτώ, κοιτώντας τον ίδιο ουρανό μαζί σου, δεν μπορώ παρά να σου πω οτί θα συνεχίσω να σε αγαπάω, δυνατά, αποκλειστικά, και θα έχω πάντα την ψυχή μου, διάδρομο ανοιχτό για να απογειώνεσαι….και όταν πετάς, να με παίρνεις μαζί σου….σε θέλω, πιο πολύ, πιο ξεκάθαρα….έδωσες νόημα στη ζωή μου…θα είμαι πάντα δικός σου….ο απόστολός σου…..

Σε αγαπάω,,,,,!!!!!

“……..εισαι το καλυτερο μου τραγουδι…”

Είναι όμορφο να γράφεις μουσική, όταν έχει ςλόγο, έμπνευση….Το κορίτσι αυτό είναι η αιτία, η αφορμή, ηα ρχήκαι το τέλος στο μικρό πεντάγραμμο της ζωής μου…..Πόσο την αγαπάω και πόσο τη θέλω, το ξέρουν μονάχα οι νότες, οι λέξεις, τα φιλιά. μόνο οι δυο μας….για τη λαμπερή μου, για σένα….ο Απόστολός σου….

Του Χρυσοσπηλιού το όνειρο ειναι αληθινό,γιατί με συντροφεύει κάθε πρωινό,όταν η νύχτα πάρει μακριά τις σκέψεις που μοιάζουν με εφιάλτες..Καλοκαίρι,και όλα έχουν τα χρώματά της πια…ζωή και Λαμπερή είναι η λίδια αλήθεια…πάντα λατρεμένη…απόστολός της

“ενα ομορφο,καλοκαιρινο γεια για σας!”

Είμαι μαζί με τον λόγο που φτιάχτηκε αυτή η σελίδα και μια και μου πρότεινε να σας στείλω ένα γεια και να σας ευχαριστήσω που επισκέπτεστε τη σελίδα της, σας το στέλνω λοιπόν και ελπίζω να σας αρέσουν τα κείμενα που βρίσκονται εδώ μέσα. Μονάχα που θα πρέπει να επισημάνω, ότι  αυτή η σελίδα, ό,τι γράφει εδώ μεσα, είναι αφιερωμένο στα πιο όμορφα λαδί μάτια της πόλης, δυο μάτια που με κάνουν να τα αγαπάω κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Σας το λέω, τέτοιο κορίτσι δεν έχετε ξαναδεί ποτέ σας! Όχι γιατί το αγαπάω, αλλά γιατί έτσι είναι, σας λέω πως σε εκείνη χρωστάω ό,τι όμορφο έχω σκεφτεί και ό,τι αληθινό κρύβω μέσα μου. Μου λέει να μην συνεχίσω να μιλάω για εκείνη και θα το κάνω…..σας στέλνω λοιπόν τον πιο εγκάρδιο χαιρετισμό μου και σας εύχομαι να αγαπήσετε και εσείς τόσο όσο εγώ εκείνη τη λαμπερούλα….φιλιά!!! Όχι σε σας χαζά, σε εκείνη!!!!!! Απόστολός της…… καιρό τώρα.

“δοκιμασε να βουτηξεις στο κενο σου…”

Τι λογια να βρω να πω για το κενο μου?….το κενο το δικο σου?…μοναχα,να,βρες το θαρρος που αναζητας εδω και 26 χρονια και δοκιμασε να βρεις που τελειωνει ο εαυτος σου…ο δικος μου τελειωνει και ξαναγεννιεται στο χαμογελο της.